ŞIRNAK’I BİLİR MİSİNİZ?

Şırnak, yıllar yılı ağlamış. Dersim gibi defalarca ağıtlar yükselmiş küçük bir kenttir.

Şırnak’ı bilir misiniz? Peki Uludere’yi?

Yemyeşil dağlarıyla ünlüdür, küçük bir umut merkezidir. Herkes ekmek davasında. Uludare’de bir köy vardır adı Roboski. Roboski eski bir tarihe sahiptir. Tek katlı evleriyle küçük bir köydür o da. Sıcacıktır insanları, yemyeşil dağları kışın gelinlik kızlar gibi beyaza bürünür. Mavi gözlü esmer yüzlü çocuklarıyla şen şakraktır köyleri. Sınıra yakındır bu köy. İki ülkeyi belirleyen çizgi arasındadır.

Yemyeşil coğrafyasıyla muhteşemdir. Hele dağlarını sormayın gitsin. Çeşit çeşit çiçeklere, ağaçlara, hayvanlara ve umutlara ev sahipliği yapar. Roboski’den o dağlara gitmek için patika yollar vardır. Yaz kış demeden her şeye ve her tehlikeye karşı o yollardan yürünür.

Atadan beri meslek haline gelmiştir o köyde kaçakçılık yapmak. Kimi okul harçlığı, kimi ailesini geçindirmek için geçen o patika yollardan.

Şırnak’ı bilir misiniz, Uludere’yi, Roboski’yi?

Kaçakçılığın umut ülkesidir. Dağların patika yolları umuttur onlar için ve bu yolculuk umut yolculuğudur. Katırlar eşliğinde gidilen bu yol çok çetin ve acımasızdır ama 29 Aralık gibi değil, 29 Aralık’ta yağan bombalarla umutlar paramparça edilmişti. Ve tabi bedenler de. Kanlar akmış o ince sızılı patikalardan. 35 can, 35 umut yitirilmişti. Paramparça olmuş cesetler toplanmıştı etraftan ve yanmıştı bazı canlar.

Şırnak’ı bilir misiniz, insanların acılarını?

Bu kadar büyük bir acıya ev sahipliği yapmıştı ve 35 güvercin hayatını yitirmişti.

Ve çoğu çocuk yaştaydı. 12,13, 14,15,16,17, 18 yaşındaydı onlar. Bilir misiniz? Hiç sevinemedi bu küçük kaçakçılar, hep omuzlarında ağır yükleri vardı. Keşke diyorum bu yazıdan başka verebileceğim bir şeyim olsaydı bu küçük kaçakçılara. Ama biliyorum ne versem de artık sevinemezler. Onlar bu satırlarla büyüyemezler. Çünkü bilirsin büyümez ölü çocuklar.

Siz Şırnak’ı bilir misiniz?

Ama ben Şırnak’ı da Uludere’yi de Roboski’yi de biliyorum.

Açlığa mahkum edilmiş bir halkın umut taşıyan çocuklarının paramparça edildiğini de.

Ben Şırnak’ı bilirim. Her gün kalkan uçakların onları sadece 29 Aralık’ta fark ettiğini de. İstihbarat hatası demişti ya bazı haber bültenleri ve öylece manşetler dona kalmıştı. 35 canın gülümseyişleri ve paramparça bedenleri.

Umut ölmüştü, insanlık ölmüştü.

Ben Şırnak’ı bilirim. Her düşünüşte biraz daha ürperirim. Van depreminde yıkılan umutlar, Şırnak’ta hayata gözlerini yumdu ve ben ne zaman gece dışarı çıksam Van ile üşür Şırnak ile yeniden ölürüm.

Aslı TAŞDEMİR